سلام به همه دوستهای خوبم!طاعات و عبادات همگی قبول باشه .

راستش واسه این روزهای عزیز و برای اولین مطلبی که می خواستم بفرستم تصمیم گرفتم راجع به مسجد بگم!یه موضوعی که باهاش خیلی برخورد داریم بد نیست از نظر معماری هم دوباره یه نگاه بهش داشته باشیم.تنوعی که مساجد در جاهای مختلف دنیا دارن می تونه جالب باشه!

چون یه ذره مطلبش طولانی بود در دو تا بخش می فرستم!بخش اول رو ببینین!

من که از این موضوع خوشم اومد امیدوارم شما هم استفاده کنین!منتظر نظرهاتون هستم!

تنوع در معماری مساجد

مسجد به عنوان بنایی نمادین در اسلام، که در تئوری به چیزی بیش از مشخص نمودن قبله نیاز ندارد، موجب پیدایش شماری از قالب‌های معماری متمایز گردیده است. سنت‌های ساختمانی محلی و زمینه‌های اجتماعی و فرهنگی متفاوت تنوّع معماری‌های مساجد و گوناگونی روش‌های ساخت بنای آن را موجب شده است.

مسجد موجب پیدایش شماری از قالب‌های معماری شده است، که شامل «چهار ستون»، «چهار ایوان»، «فضای گنبدی در مرکز»، «خیمه‌ای یا آلاچیقی» و «سه گنبدی» است. این قالب‌ها در طی قرون توسعه یافته‌اند و اکنون نیز پیوسته مورد استفاده و کاربرد مجدد قرار می‌گیرند. در دنیای معاصر، سنت رجوع به قالب‌های معروف مسجد و سادگی کاربرد آنها در طول دهه‌های اخیر، برای مسلمانان تمام دنیا می‌تواند به عنوان راهی برای اعلام مسلمانی‌شان شناخته شود. حاصل آن مدلی پان- اسلامی است، به عنوان مثال، کاربرد گنبد و مناره، اصطلاحات معماری استاندارد مسجد که به مکان مشخصی تعلق ندارد، اما به نحو روبه رشدی به عنوان مکان‌های عبادت «مسلمانان» توسط مسلمانان وغیر مسلمانان در همه جا استعمال می‌شود. مشخصاً این مسأله در فضاهایی که مسلمانان در اقلیت هستند، مانند اروپا و آمریکای شمالی صدق می‌کند.

روند استاندارد شدن رو به رشد اصطلاحات معماری مورد استفاده در ساخت مساجد نمایانگر چالش‌هایی در راه حفظ سنت طولانی مسلمانان در ساخت فضاهای عبادت با روش‌های معماری متنوع است.

مسجد دانشگاه دپوک، جاوا برات، اندونزی © جايزه‌ی معماری آقاخان، ۱۹۹۰/ سها اوزگان   مسجد دانشگاه در مرکز پرديس دانشگاه اندونزی در دپوک قرار دارد. در اصل اين مسجد برای گنجايش حدود ۳۰۰۰ نمازگزار در فضای سرپوشيده طراحی شده و می‌تواند تا ۵۰۰۰ نفر را به اضافه‌ی فضای سرباز در خود بگنجاند. انديشه‌ی طرح اصلی آن برگرفته از نوع معمول مساجد در اندونزی است که سقف‌های چند لايه از شاخصه‌های اصلی آن است.     مسجد تنگکو تنگاه زهرا کوالا ترنگانو، مالزی © جايزه‌ی معماری آقاخان، ۱۹۹۴/ بحرين شاه رجا   مسجد تنگکو تنگاه زهرا که پس از به خاک سپرده شدن مادر سلطان کنونی مالزی در دهانه رودخانه ترنگانو به اين نام خوانده شد، به دليل آنکه بر روی آب شناور می‌نمايد، تمايل آن است که به «مسجد شناور» خوانده شود. اين مسجد در سپتامبر ۱۹۹۱ ساخته شد و توانايی گنجايش بين ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ نمازگزار را در يک زمان دارد.     مسجد سپيد شريف الدين ويساکو، بوسنی و هرزگوين © جايزه‌ی معماری آقاخان، ۱۹۹۳/ جاکوس بتانت   مسجد سپيد شريف‌ الدين در ويساکو (زمانی جزء کوچکی از يوگسلاوی) نماينده‌ی تصوير مدرنی از حضور بلند مدت جامعه‌ی مسلمانان در يک کشور سوسياليستی است. طرح مسجد جديد در ابتدا به عنوان گسستی در سنت به شمار آمد، اما در نهايت اعضای آن، اين بنا را با افتخار به عنوان يک شاخص مهم در شهر پذيرفتند.     مسجد قبه مدينه، عربستان سعودی © جايزه‌ی معماری آقاخان، ۱۹۸۹/ محمد اکرم   مسجد قبه در نقطه‌ای قرار دارد که حضرت محمد اولين مسجد را پس از هجرت به مدينه بنا نهاد. در طول دهه ۱۹۸۰، معمار مصری، عبد الواحد الوکيل بيش از دوازده عدد مسجد در عربستان سعودی طراحی نمود. در حالی که اين مساجد در اندازه و ساخت با يکديگر متفاوت‌اند، به شدت بر قالب‌های تاريخی مختلف متعلق به ميراث معماری جهان اسلام متکی هستند، که می‌توان به «احياء طلب» از آن نام برد.     مسجد گلی ماری، استراليا © آرچ نت   مسجدی گلی که توسط شترداران افغان ساکن در استراليا در اواخر قرن نوزدهم بنا شده است.