این جمله رو حتماً شنیدین که می گن واسه ساختن یه عمر لازمه و واسه خراب کردن یه لحظه!
متاسفانه و هزار بار متاسفانه دیروز و امروز دو تا اشتباه کردم.یکیش قابل بخششه ولی اون یکی رو با اینکه هیچ منظوری از اون اشتباه نداشتم ولی حداقل خودم نمی تونم خودم رو ببخشم.....
اشتباه اول یا بهتره بگم فراموشکاری اولم مربوط می شه به پستی که دیروز دادم...
یکی از مناسبت های مهمی که داشتیم که البته مربوط می شه به امروز تولد یه سالگی وب هستش...
باز هم تبریک می گم...
دیروز از آقای مهندس کریمی و خانمهای عزیز نویسنده تشکر کردم ولی متاسفانه فراموش کردم قبل از اون از شما هم تشکر کنم که تا امروز ما رو همراهی کردین و با همراهی تون ما رو خوشحال کردین و بهمون انگیزه ادامه دادن رو دادین.پس الان می گم متشکرم ....
به علاوه باید از فردی که واسه راه انداختن این وب واقعاً کمک کردن تشکر کنم...اینجا هم رسماً ازشون بابت این فراموشکاری سهوی عذر خواهی می کنم و هم یه عالم تشکر!!!
آقای عمو حیدری که هم واسه راه انداختن این وب خوب و هم وب من!!!(وب معماری ایران)!واقعاً زحمت کشیدن.
مطمئناً زحمتهاشون با یه تشکر ساده جبران نمی شه با این حال این حداقل کاریه که می تونم به سهم خودم انجام بدم...آقای مهندس ممنون.دستتون درد نکنه وبابت همه زحمتهایی که کشیدن متشکر....
امّا اشتباه دومی که کردم....بعضی وقتها آدم دلش می خواد می تونست لحظات رو به عقب برگردونه تا اون چه رو خراب کرده و شاید دیگه نتونه درستشون کنه نگه داره...ولی حیف که نمی شه...حیف ....
اگه می تونستم هزار بار عذر خواهی می کردم تا خطام رو جبران کنم....
واقعاً الان می فهمم که واسه شکستن فقط یه لحظه و یه چشم به هم زدن وقت لازمه ولی واسه درست کردن .......کاش حداقل می دونستی که اگه شکسته ها رو به هم وصل کنی درست می شه ولی بدتر از این نمی شه که جلو چشمت بشکنه و دیگه هیچ کاری از دستت برنیاد....مهم نیست که دستت خیس بوده یا ظرف سرخورده یا حواست به چیزی دیگه بوده یا دستت لرزیده یا.....مهم نیست که اون ظرف رو چقدر دوستش داری....مهم نیست که دلت می خواست تا وقتی چشمت می بینه اون ظرف رو هم جلو چشمات داشته باشی.....مهم نیست که هر روز تمیزش می کردی و لحظاتی با لبخند بهش خیره می شدی.....همون لحظه که ظرف از دستت می افته دلت هری می ریزه!!!شاید جیغ بزنی و شاید تا چند لحظه ماتت ببره.باورت نمی شه. ...شاید به خودت بد و بیراه بگی .......ولی دیگه مهم نیست....مهم اینه که اون ظرف قیمتی رو با دست خودت شکستی.......حالا اگه گریه بکنی.عذرخواهی کنی.تیکه های شکسته رو حتی به قیمت بریدن دستت جمع کنی و بخوای به هم وصلشون کنی دیگه درست نمی شه و هیچی از این بدتر نمی شه...........
شاید خیلی ها سرزنشت کنن.شاید اگه اون ظرف زبون داشت ملامتت می کرد و هیچ وقت تو رو بابت شکستنش نمی بخشید.شاید..........ولی بدتر از همه اینها می دونی چیه؟!!اینه که تو خودت هیچ وقت خودت رو بابت این لغزش نمی بخشی.....حتی اگه تقصیری نداشتی.حتی اگه بدونی و باور داشته باشی که خطایی از تو سر نزده ولی با همه اینها خودت رو هیچ وقت نمی بخشی........
